páginas

30 mayo 2013

PRUEBA FINAL DE LENGUA. 2º DE PRIMARIA



 
El próximo lunes tendremos la prueba de Lengua en 2º de Primaria. La prueba como en evaluaciones anteriores tendrá dos partes:
·    Un texto que tendrás que leer para dar respuesta a las preguntas de comprensión y hacer un resumen.
·    Preguntas teórico-prácticas sobre lo dado durante el curso. Para ello, dejamos aquí las reglas más importantes dadas a lo largo del curso:

Al final de una oración escribimos punto.

Al comenzar a escribir y después de punto escribimos con mayúscula.

Si una palabra no cabe entera en la línea escribimos un guión (-) y completamos el resto de la palabra en la
siguiente línea.

Para hacer una pregunta se escribe ¿ al principio y ? al
final de la frase.Son signos de interrogación.

Para expresar sorpresa, alegría, enfado o miedo
se escribe ¡ al principio y ! al final de la frase.
Son signos de exclamación.

Para indicar que habla una persona se pone una raya
delante de lo que dice. Es la raya de diálogo.

Escribimos la coma (,) para separar los elementos de una

enumeración, y la "y" antes del último.

Escribimos dos puntos (:) antes de escribir las palabras que
forman parte de una enumeración.

Escribimos siempre con mayúscula los nombres propios
de lugares, personas y animales: Segovia, Alcalá, calle
Mayor, Sonia, Pancho.

Escribimos con c: ca, co, cu: carta, colegio, cuadro.

Escribimos con qu: que, qui: parque, quince.

Escribimos con k: kilómetro, kárate, koala, karaoke…

Escribimos con z delante de a, o, u: zanco, pozo, azul.

Escribimos con c delante de e, i: cereza, ciruela.

Escribimos ga, go, gu con g: gasa, gota, agua

Escribimos gu delante de la e y la i.

Se escribe güe, güi si suena la u: paragüero, pingüino.
Los dos puntitos que escribimos sobre la ü se llama diéresis.

Si no suena la u escribimos gue, gui.

Escribimos ge, gi en unas palabras: genio, magia, gigante,
genial… Escribimos je, ji en otras: traje, jirafa, agujero, garaje…

Escribimos siempre con b los sonidos bra, bre, bri, bro, bru
y bla, ble, li, blo, blu: blanco, brisa, blusa, broma.

Delante de p y de b escribimos siempre m: campo, sombra.

Se escribe r a principio de palabra: roca.

Se escribe rr entre vocales si suena fuerte: torre.

Se escribe r entre vocales si suena suave: pera.

La r que suena fuerte y va después de n, l y s se escribe con
una sola r: nr, lr, sr: Israel, sonriente, alrededor.

Se escriben con y todas las palabras terminadas en ay, ey,
oy, uy excepto fui.: buey, rey, hoy.

Terminan con -z las palabras que tienen -ces en el
plural: pez - peces, disfraz - disfraces.

Terminan con -d las palabras que tienen -des
en el plural: red - redes, verdad - verdades

16 mayo 2013

PREMIOS LITERARIOS 2013


Hoxe festexamos no Colexio o día das Letras Galegas que nesta edición rende homenaxe ao escritor Roberto Vidal Bolaño. Entre os numerosos actos que renderon homenaxe a esta figura e á nosa lingua, tivo lugar a entrega de premios do certame literario. O profesorado encargado do certame subliñou a importante participación e a calidade dos traballos así como o destacado aporte creativo dos alumnos. Así, os gañadores no 1º ciclo de E.P, foron:
 
 
 

· Julián Pazos Moreira de 1ºA coa obra O MISTERIO DA POTA DE BARRO. Un relato que nos leva a unha viaxe dende a Illa de Tambo á horta do Colexio de Praceres onde se atopa o arco da vella que achegará a Anxo á pota de barro que garda as moedas de ouro.   

· Navia Castro Landín de 2ºB coa obra O MISTERIO DAS LETRAS GALEGAS. Outro relato de misterio relacionado coa desaparición das letras galegas. Un pobo está sumido na tristura cando ten que ler os libros de sempre. Despois de chamar a un detective aparece Carme, unha nena que procura as letras desaparecidas. Despois dunha divertida busca de grafías atópase coa desconfianza dos veciños que pensan que son escritas por ela.  Para demostralo contará coa axuda do seu curmán Lucas.    

Parabéns aos gañadores e sobre todo aos que vos animastes a participar.


13 mayo 2013

O TREN

 
O tren que me leva pola beira do Miño,
me leva e me leva polo meu camiño.
O tren vai andando pasiño a pasiño
e vaime levando cara o meu destiño.

Alguen pode ser que me espere na estación,
na terra da felicidad.
E toudo o que sexa amor e paz
o atoupareí eu o tereí
ca miña moza no meu lar.

O tren que me leva camiña e camiña,
vai votando fume, corre pola via.
O rio va felto un mar de ledicias.
No tren pouco a pouco volto a miña Galicia.

Pasei molto tempo sen lar, lonxe de aiqui;
foron mil noites cheas de soidá;
Falando ca xente po las mañás
escoitarei e saberei
o que pasou polo meu lar.

Fuente: Quedeletras.com

LAS FLORES

Eva Garcia Santabárbara de 1º B escribió:

 
Las flores cantan mientras el cielo baila
con las nubes que le abalanzan.
Algunas son grises
y otras blancas como la nieve.
Son tan solitarias
como el cielo azul
como el mar.

11 mayo 2013

LETRAS GALEGAS 2013: ROBERTO VIDAL BOLAÑO

Velaquí un vídeo que fixo un colexio de Rois para lembrar a figura das letras Galegas 2013.
 
 
Roberto Vidal Bolaño (Santiago de Compostela, 1950 – 2002) é unha figura imprescindible para comprender a dimensión do Teatro Galego e, xa que logo, do noso sistema literario. Desde aqueles inicios nos anos setenta, coa mítica Xeración Abrente, ata o ano mesmo da súa morte, a produción literaria de Vidal Bolaño é constante e sempre orientada a armar un edificio teatral galego perdurable. Só uns meses antes do seu pasamento, no número 50 da revista A Trabe de Ouro publicouse o texto do seu monólogo Sen ir máis lonxe, que Méndez Ferrín cualificou como o seu testamento dramático. Ese mesmo ano a Real Academia Galega nomeouno Académico Correspondente.
É indiscutible a importancia da figura de RVB para o teatro nacional galego. Aínda que morreu novo (52 anos), Vidal Bolaño é, sen dúbida, o dramaturgo máis prolixo da historia da nosa literatura; mais non é só a cantidade da súa obra a razón da súa importancia, senón as múltiples calidades que os seus textos achegan durante toda a súa actividade.
A produción de Roberto Vidal Bolaño caracterízase por un irrevogable compromiso coa lingua galega, pois estamos ante un autor radicalmente monolingüe, que contribuíu á definitiva instalación do teatro galego na nosa lingua. Ademais, hai na súa obra un inequívoco compromiso estético. Todos os estudosos coinciden en salientar a súa constante preocupación pola experimentación, por dialogar coa tradición culta e popular, literaria e histórica, social e política. RVB non é só un autor imprescindible para o noso sistema literario, senón que é considerado un dos dramaturgos europeos máis importantes do último cuarto do século XX.
E con todo e achegar un currículo dramático inmellorable, o dun profesional que viviu sempre apegado ós escenarios, traballando en case todos os ámbitos da produción teatral, desde a dirección á iluminación, Vidal Bolaño non é soamente un home de teatro. Foi tamén un excelente actor e un dos pioneiros da produción audiovisual en Galicia (sempre dicía que en realidade el quixo ser director de cinema). O seu traballo como director e como guionista, aínda que non chega á dimensión do seu labor dramático, tamén merece unha consideración especial polas liñas que deixou trazadas para o desenvolvemento dun campo audiovisual galego que se expresase na lingua propia e dialogase co resto dos nosos campos culturais.
Por enriba de todo, RVB foi un extraordinario escritor. Fixo literatura dramática a consciencia, con vontade de intervir no sistema literario galego, de dialogar con outras obras e autores, de apoiarse nos nosos clásicos (como Rosalía, Otero Pedrayo ou Cunqueiro, por exemplo) e na obra dos seus contemporáneos. Súa foi a translación aos escenarios do Percival de Méndez Ferrín, por exemplo, ou do Xelmírez de Cortezón ou da Rosalía de Otero Pedrayo. Era un escritor consciente da pertenza da súa obra a un sistema literario rico e dinámico, en constante desenvolvemento.
A súa obra merece ser revisitada nos escenarios e especialmente nos textos, porque coma os grandes autores de todos os tempos, Roberto Vidal Bolaño foi quen non xa de describir o seu tempo, senón, sobre todo, de transformar a súa época. O teatro galego sábeo ben, e con el, o noso sistema literario.
Texto publicado pola Real Academia Galega.

10 mayo 2013

O SOMBREIRO DAS ÁRBORES

Un novo relato da alumna Navia Castro Landín. 2ºB


O sombreiro das árbores
Hai moito tempo existiu unha árbore que descubriu o segredo das árbores. Era primavera, todas as árbores durmían, as flores cantaban e a herba rodeaba aquela árbore tan soa. Ela non durmía, era a única das árbores que estaba esperta pero co paso dos días foron espertaron todas.

As árbores falaban, as flores cantaban e a herba rodeaba aquela árbore contenta. Esta axiña comezou a contar o descubrimento pero ninguén lle cría, entón ensinoulle as follas tan  verdes que tiña. Pero nada, as demais non lle facían caso.

A árbore entristeceu pero a rosa calmouna:

-          Tranquila, eu escoitei o que dixeches.

A herba pequeniña engadiu:

-          Non chores, so son unhas árbores que non queren facerlle caso a ninguén.

Ela calmouse e secou as bágoas que esvaraban polo seu tronco ata que ao fin deixou voar as palabras polo aire:

-          Grazas por tranquilizarme! -Díxolle moi contenta.

As demais árbores seguían falando, non lle importaba nada de nada o descubrimento. Mentres un forte vento case se leva as follas das plantas. Entón a árbore dixo:

-          Escoitádeme, atención! Nós temos un sombreiro, son as follas que levamos na cabeza!

Todas decatáronse de que tiña razón e recoñecérono:

-          Tes razón. Sentimos non crerte.

As árbores fixeron as paces e á ameixeira que é a árbore que descubriu o segredo nacéronlle moitas ameixas moi saborosas.

Navia Castro Landín.2ºB